Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά σήμερα τους Αγίους Αδριανό και Ναταλία, ένα ανδρόγυνο που η παράδοση συνέδεσε με μία συγκλονιστική ιστορία πίστης και αφοσίωσης.
Εκείνος αποφασίζει να γίνει χριστιανός βλέποντας το θάρρος των Μαρτύρων και εκείνη στέκεται δίπλα του μέχρι το τέλος, ενθαρρύνοντάς τον να μην υποχωρήσει μπροστά στα βασανιστήρια.
Αδριανός και Ναταλία
Ο Αδριανός είναι μόλις 28 ετών, αξιωματούχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και δεν είναι χριστιανός. Μπροστά του, όμως, άνθρωποι βασανίζονται επειδή αρνούνται να αποκηρύξουν την πίστη τους και εκείνος δεν μπορεί να καταλάβει τι τους κάνει να αντέχουν. Τους ρωτά ποια ανταμοιβή περιμένουν από τον Θεό τους για όλα όσα υπομένουν.
Η απάντηση αλλάζει τη ζωή του. Ο Αδριανός ζητά να γραφτεί το όνομά του ανάμεσα στα ονόματα των χριστιανών κρατουμένων και από αξιωματούχος γίνεται διωκόμενος.
Οι αρχές επιτρέπουν προσωρινά στον Αδριανό να επιστρέψει στο σπίτι του, ώστε να ενημερώσει τη Ναταλία για την ημέρα της εκτέλεσής του και να αποχαιρετήσει τους δικούς του. Όταν εκείνη μαθαίνει ότι ο άνδρας της πλησιάζει, πιστεύει ότι λύγισε. Νομίζει ότι αρνήθηκε την πίστη του για να αφεθεί ελεύθερος. Και αρνείται να του ανοίξει την πόρτα.
Μόνο όταν ο Αδριανός της εξηγεί ότι δεν έχει απελευθερωθεί, αλλά πήρε άδεια για να την αποχαιρετήσει πριν από το μαρτύριο, η Ναταλία τον υποδέχεται. Μαζί επιστρέφουν στη φυλακή. Η παράδοση αναφέρει ότι η Ναταλία παρέμενε κοντά στους φυλακισμένους χριστιανούς, περιποιούμενη τις πληγές τους και προσπαθώντας να τους δώσει δύναμη.
Όταν οι αρχές απαγόρευσαν στις γυναίκες να επισκέπτονται τους κρατουμένους, εκείνη φέρεται να μεταμφιέστηκε για να μπορέσει να συνεχίσει να βρίσκεται κοντά στον Αδριανό.
Μετά τον θάνατο των Μαρτύρων, οι αρχές διατάζουν να καούν τα σώματά τους. Σύμφωνα με την παράδοση, όμως, μια ισχυρή καταιγίδα σβήνει τη φωτιά και χριστιανοί κατορθώνουν να περισυλλέξουν τα λείψανα. Η Ναταλία διατηρεί ως πολύτιμο κειμήλιο το χέρι του συζύγου της.
Αργότερα, όταν ένας αξιωματούχος επιχειρεί να την αναγκάσει να τον παντρευτεί, εκείνη εγκαταλείπει τη Νικομήδεια και καταφεύγει στο Βυζάντιο, όπου είχαν μεταφερθεί τα λείψανα των Μαρτύρων. Εκεί, σύμφωνα με το Συναξάρι, βλέπει σε όραμα τον Αδριανό να την καλεί κοντά του. Λίγο αργότερα πεθαίνει ειρηνικά.
Η Εκκλησία την κατατάσσει μαζί με τον σύζυγό της στη χορεία των Μαρτύρων, παρότι η ίδια δεν θανατώθηκε από τους διώκτες. Οι δύο Άγιοι συνδέθηκαν ιδιαίτερα με την προστασία του γάμου και της συζυγικής αγάπης στην ορθόδοξη παράδοση.
Η Οσία Μαρία Ιβάνοβνα του Ντιβέεβο
Στις 26 Αυγούστου τιμάται επίσης η Οσία Μαρία Ιβάνοβνα του Ντιβέεβο, μία από τις χαρακτηριστικές μορφές της ρωσικής παράδοσης των «διά Χριστόν σαλών».
Η διά Χριστόν σαλότητα αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή ασκητικής ζωής. Ο ασκητής επιλέγει να εμφανίζεται στον κόσμο ως παράξενος ή ακόμη και ως άνθρωπος χωρίς λογική, απορρίπτοντας την κοινωνική αναγνώριση και κάθε μορφή προσωπικής δόξας.
Η Μαρία Ιβάνοβνα συνδέθηκε στενά με τη γυναικεία μοναστική κοινότητα του Ντιβέεβο, που βρίσκεται στον πυρήνα της παράδοσης του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.
Έζησε για χρόνια με εξαιρετική λιτότητα και απέκτησε φήμη διορατικής πνευματικής μορφής. Η συμπεριφορά της μπορούσε να φαίνεται αλλόκοτη και τα λόγια της συχνά ακατανόητα σε όσους δεν τη γνώριζαν. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να προσέρχονται σε εκείνη ζητώντας συμβουλή και πνευματική καθοδήγηση.
Η ρωσική ορθόδοξη παράδοση διατήρησε πλήθος αφηγήσεων για τη διορατικότητα και τις προειδοποιήσεις της.
Η Μαρία Ιβάνοβνα έζησε μέχρι τον 20ό αιώνα, σε μια εποχή κατά την οποία οι μοναστικές κοινότητες της Ρωσίας βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις διώξεις του σοβιετικού καθεστώτος. Κοιμήθηκε το 1931 και αργότερα αναγνωρίστηκε ως Αγία.
Ο Όσιος Ιωάσαφ, ο γιος του βασιλιά Αβενίρ
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η τρίτη μεγάλη μορφή του σημερινού εορτολογίου: ο Όσιος Ιωάσαφ, γιος του βασιλιά Αβενίρ της Ινδίας. Σύμφωνα με τη χριστιανική διήγηση, ο Αβενίρ ήταν ισχυρός βασιλιάς και πολέμιος του χριστιανισμού.
Όταν γεννήθηκε ο γιος του, Ιωάσαφ, πληροφορήθηκε από αστρολόγους ότι το παιδί επρόκειτο να ασπαστεί τη χριστιανική πίστη.
Για να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, αποφάσισε να τον απομονώσει από τον έξω κόσμο.
Ο νεαρός μεγαλώνει σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, μακριά από την αρρώστια, τη φτώχεια και τον θάνατο. Όμως η απομόνωση δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα.
Όταν ο Ιωάσαφ βγαίνει έξω από το παλάτι, έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπος με όσα ο πατέρας του προσπαθούσε να του κρύψει. Βλέπει την ασθένεια, τα γηρατειά και τον θάνατο.
Και αρχίζει να αναρωτιέται για το νόημα της ζωής. Τότε εμφανίζεται στη διήγηση ο ασκητής Βαρλαάμ, ο οποίος τον διδάσκει για τον χριστιανισμό. Ο Ιωάσαφ βαπτίζεται κρυφά και τελικά εγκαταλείπει τα πλούτη και τη βασιλική ζωή για να ακολουθήσει τον ασκητικό δρόμο.
Η παράδοση θέλει αργότερα ακόμη και τον πατέρα του να μεταστρέφεται στον χριστιανισμ
Το μήνυμα της ημέρας
Στην ιστορία του Αδριανού και της Ναταλίας υπάρχει μια ασυνήθιστη αντιστροφή. Εκείνος είναι ο ισχυρός αξιωματούχος, εκείνη η κρυφή χριστιανή.
Όταν όμως ο Αδριανός παίρνει τη μεγάλη απόφαση, είναι η Ναταλία που γίνεται η δύναμή του. Δεν του υπόσχεται ότι θα βρει τρόπο να τον γλιτώσει ούτε του ζητά να υποχωρήσει για χάρη της κοινής τους ζωής.
Επιλέγει να σταθεί δίπλα του μέχρι το σημείο όπου δεν μπορεί πια να τον ακολουθήσει. Γι’ αυτό και η παράδοση δεν κράτησε χωριστά τα δύο ονόματα. Σχεδόν δεκαεπτά αιώνες αργότερα, Αδριανός και Ναταλία εξακολουθούν να μνημονεύονται μαζί.
Σε ποιους λέμε «χρόνια πολλά»
Σήμερα γιορτάζουν όσοι φέρουν τα ονόματα:
- Αδριανός, Αδριανή
- Ναταλία
- Ιωάσαφ
