Παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τις πρώτες άμεσες φυσικές ενδείξεις ότι τεράστιοι προϊστορικοί κροκόδειλοι κυνηγούσαν μεγάλα φυτοφάγα θηλαστικά ζώα στη σημερινή Κολομβία πριν από περίπου 12 εκατομμύρια χρόνια.
«Υπήρχε τόσο μεγάλη αφθονία διαθέσιμης λείας ώστε οι θηρευτές θηλαστικών δεν θα μπορούσαν να την καταναλώσουν όλη. Η νέα μας μελέτη δείχνει ότι οι κροκοδειλόμορφοι ήταν ιδιαίτερα σημαντικοί θηρευτές της περιοχής ειδικά όταν επρόκειτο για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων» δήλωσε ο Δρ. Όσκαρ Γουίλσον μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.
Ο Γουίλσον και οι συνεργάτες του από την Κολομβία, τη Γαλλία, την Αργεντινή, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέλυσαν τέσσερα απολιθωμένα οστά που ανήκαν σε τρία είδη μεγάλων οπληφόρων θηλαστικών τα οποία ζούσαν κάποτε στην περιοχή La Venta της Κολομβίας.
Τα δείγματα ανήκουν στα Pericotoxodon platignathus ένα συγγενή αρχαίων νοτιοαμερικανικών οπληφόρων με μέγεθος περίπου αντίστοιχο ενός ρινόκερου και σε δύο φυτοφάγα θηλαστικά που έμοιαζαν με ελέφαντες τα Xenastrapotherium kraglievichi και Granastrapotherium snorki.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα ζώα αυτά ζύγιζαν περίπου 600 έως 1,800 κιλά. Και τα τέσσερα δείγματα — ένα κρανίο, ένα οστό του ποδιού και δύο οστά γνάθου — φέρουν χαρακτηριστικά σημάδια κυκλικά και διχοτομημένα τραύματα από δαγκώματα καθώς και περιοχές με θρυμματισμένο οστό, τα οποία είναι συμβατά με το δάγκωμα ενός τεράστιου κροκοδειλόμορφου ζώου.
Ο πιθανότερος θηρευτής ήταν ο Purussaurus, ένα τεράστιο εξαφανισμένο είδος καϊμάν (υδρόβιος αλιγάτορας) που μπορούσε να ξεπεράσει τα 6 μέτρα μήκος και να ζυγίζει περίπου δύο τόνους γεγονός που το καθιστά ένα από τα μεγαλύτερα κροκοδειλόμορφα όντα που έχουν υπάρξει ποτέ.
Η δύναμη
Ορισμένες από τις δυνάμεις δαγκώματος που απαιτούνταν για να δημιουργηθούν οι οπές στα οστά πλησίαζαν ή ξεπερνούσαν τα 40.000 newtons ανά δόντι. Οι τιμές αυτές συμφωνούν σε γενικές γραμμές με προηγούμενες εκτιμήσεις για τη δύναμη του δαγκώματος του Purussaurus.
Ένα οστό γνάθου που ανήκε στο Xenastrapotherium έφερε και ένα δεύτερο διαφορετικό σύνολο σημαδιών: μια σειρά από παράλληλες αυλακώσεις, τις οποίες οι ερευνητές αποδίδουν σε ένα μικρότερο, χερσαίο συγγενικό είδος κροκοδείλου, το Langstonia huilensis. Οι επιστήμονες ερμηνεύουν αυτό το εύρημα ως ένδειξη ότι το μικρότερο είδος παραμόνευε μέχρι να… γευματίσει ο Purussaurus για να καταναλώσει στη συνέχεια τα αποφάγια του.
Πώς κυνηγούσαν τα γιγάντια ερπετά;
Τα περισσότερα σημάδια από δαγκώματα εντοπίστηκαν στα κεφάλια και τις γνάθους των ζώων. Το μοτίβο αυτό θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονοι κροκόδειλοι όπως ο κροκόδειλος του θαλασσινού νερού και ο κροκόδειλος του Νείλου ακολουθούν τακτική αιφνιδιασμού και αρπαγής μεγάλων θηραμάτων.
Τα ευρήματα ενισχύουν προηγούμενες θεωρητικές μελέτες που υποστήριζαν ότι στην αρχαία Νότια Αμερική όπου τα μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά ήταν σχετικά σπάνια σε σύγκριση με άλλες ηπείρους γιγάντιοι κροκοδειλόμορφα όντα και άλλα ερπετά είχαν αναλάβει τον οικολογικό ρόλο που σήμερα καταλαμβάνουν αλλού ζώα όπως τα λιοντάρια, οι λύκοι και οι αρκούδες.
Ο Purussaurus και άλλοι θηρευτές πιθανότατα αποτελούσαν σημαντικούς ρυθμιστές των πληθυσμών μεγάλων φυτοφάγων στα υγροτοπικά οικοσυστήματα του Μειόκαινου. «Η συχνότητα των σημαδιών που πιθανότατα προκλήθηκαν από τον Purussaurus υποδηλώνει ότι ήταν ένας σημαντικός θηρευτής σε αυτά τα τροπικά οικοσυστήματα» δήλωσε ο Δρ. Ουίλσον.
Naftemporiki.gr
